شعر زیر را به مناسبت انتخابات فرمایشی و بی احترامی آشکار به شعور مردم در این روزها، تصمیم گرفتم که در اینجا بنویسم. البته این شعر با آهنگ « منصور تهرانی » و با صدای « جمشید جم » معنی پیدا می کند.

به امید روزی که دموکراسی و آزادی در این کشور تنها یک شعار نباشد ...

يار دبستانی من، با من و همراه منی

چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی

حك شده اسم من و تو، رو تن اين تخته سياه

تركه بيداد و ستم، مانده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما، هرز تمام علفهاش

خوب اگر خوب، بد اگر بد، مرده دلهای آدمهاش

دست من و تو بايد این، پرده ها رو پاره كنه

كی می تونه جز من و تو، درد ما را چاره كنه